Puber en Pasen...

Tja, zoals ik al aangaf op mijn andere blogje, was tweede paasdag ook met een gouden randje....maar daar ging eerst een paar dagen met een zwart randje aan vooraf.
Dochterlief is namelijk officieel puber....
Ja, het is er maar één, maar het is voor mij de eerste keer en ook deze heeft er geen gebruiksaanwijzing bijgeleverd gekregen.
Ons lieve meisje is hormonaal in de stemmingswisselingen, en dit zal een berg herkenning opleveren (misschien zelfs bij de dames die in de menopauze zitten...ik gelukkig nog niet hoor...), maar zoals ik al zeg...het is slikken....
Vorige week bereikte het (tot nu toe) zijn toppunt.
Eerst was broertjelief aan de beurt, en ze begon zelfs te slaan en te trappen. Dit waren we al helemaal niet gewend, maar nadat ze briezend en met het schuim op haar lieve mondje (waar ook allerlei schattige woordjes nog uitkwamen...ahum...) naar boven vluchtte, dacht ik dat de storm vanzelf wel weer over zou gaan... Not dus...
Nu wonen wij dus in een rustig gebied, en zeker op zondag..(zeer kerkelijk dorp, waar de zondagsrust nog hoog in het vaandel staat, en wij hier heerlijk van mee profiteren), maar boven werden de ramen opengegooid, en stond dochterlief te schreeuwen op het platdak: "ik spring hoor, jullie snappen me toch niet en willen me ook niet...".
De rust was nu dus officieel voorbij.
Wat moet je dan, nadat je eerst van de schrik bekomen bent???.. Je doet het toch altijd fout.
Ik heb ze aangekeken, met een geschrokken, maar ook toch wel boze blik, en stond op uit mijn stoel.
Ben heel snel naar boven gegaan, en heb haar toch ook wel even laten schrikken...want dit tolereer ik niet, maar ze had me waar ze me wilde hebben: op mijn knieen, huilend, en de volle aandacht...
Eerst heb ik ze laten beloven dat ze zulke dingen niet meer zou doen, want zelf was ze hier ook wel erg van geschrokken, maar daarna hebben we een heel goed gesprek gehad, van dik één uur.
Alles kwam eruit, en nog meer...
Ze was heel bang...bang om alles, maar het meeste voor haar gevoelens.
Ook bang voor monsters onder haar bed, en dat we camera's op haar kamer zouden hebben geïnstalleerd, wat natuurlijk onzin is...maar het ergste kwam nog, en alhoewel ik het niet tegen de familie mocht vertellen, (dus, zuslief...oogjes dicht...) hoort ze een stem in haar hoofd, die allemaal rare en enge dingen tegen haar zegt.
Ik heb toch hulp ingeschakeld, en binnenkort kunnen we komen. Want het is beter verder leed te voorkomen, als achteraf heel wat te moeten genezen (eigen ervaring???..).
Ze was natuurlijk erg opgelucht na het gesprek, en ik ook. We hebben afgesproken dat we hier geregeld over zullen praten, maar het lijkt nu al, dat het stemmetje aardig naar de achtergrond is verdwenen.
Natuurlijk is het puberaal gedrag nog lang niet afgelopen, maar er is een groots wederzijds vertrouwen, en samen komen we er wel uit...als ze maar blijft praten, met de ingeschakelde hulp, haar mentor...maar het liefst met mij natuurlijk...
Want het komt allemaal uit haar onzekerheid, en dat herken ik als geen ander...BAH...

Maar één week later dus, tweede paasdag, een dag met een gouden randje.
Want, het is, nee...ze zijn (ook zoonlief natuurlijk)...echt LIEVERDS...
Manlief ging s'morgens fietsen, zoals hij normaal altijd op zondag doet.
Ik moest buiten blijven zitten, wat ik weer niet erg vond, en toen manlief terug was, moesten we naar boven. Ze hadden allerlei aanwijzingen en pijlen opgehangen, en er lag een prachtige brief op ons bed.

Een heel schema van de dagindeling, en dat ze zouden roepen, als we weer naar beneden mochten komen...
Na een half uur, ja echt, werden we geroepen en kregen we al de eerste opdracht..
Zeven eitjes hadden ze rondom de trap verstopt...en zo ging het dus door...
Natuurlijk moesten wij buiten ook de 11 eieren van de vorige dag nog gaan zoeken in de tuin, en ze het hadden ons niet makkelijk gemaakt...
Maar, na weer een half uur zoeken, hadden ze ook nog een geweldige paasbrunch verzorgd....

s'Avonds gebarbecued met wat vrienden, en het zwembad heeft ook goed gefunctioneerd...Ik ben er zelfs tot mijn knieen in geweest!!!

Ja, ze was lief, zelfs voor, en met haar broertje.
"Mijn mooie, lieve meisje, mijn prachtige dochter, waar ik zoveel van hou en dit ook zo vaak tegen je zeg, je bent een kanjer en wij zijn gigantisch trots op je, maar hoe kan ik die verschrikkelijke onzekerheid bij je wegnemen???..."
En maandag wordt ze pas 13, dus we hebben nog een pubertijdje te gaan.

Het is een Lieverd, met het temperament van haar tante, dat dan weer wel, haha...

Lieve groetjes,
Margot
PS. dochterlief heeft dit ook gelezen, en met haar goedkeuring publiceer ik dit nu...
Maar, tante Karin: Mondje dicht hoor!!!